Het vinden van relatie en/of structuur...

De woorden ‘relatie’ en ‘structuur’ schreef ik op het bord. Daarbij vertelde ik dat twee collega’s zouden komen kijken in de klas. “Maar u doet toch beide!?”, klonk het van achter in de klas. ‘Huh?’, dacht ik en tevens werd ik helemaal blij van het feit dat zij dit direct opmerkten. Nog voor ik een vraag had kunnen stellen namen de leerlingen regie en hadden zij blijkbaar voldoende aan de inleiding en aanleiding om in gesprek te gaan. In de vijf minuten die ik aan het onderwerp besteedde ontstond een dialoog tussen hen over hoe zij mijn onderwijs dit jaar ervaren hebben. Het enige dat ik hoefde te doen was de uitspraken noteren en verwonderen.

…doet wat nodig is. Relatie is goed, maar ook wat goed is om te werken.” Als voorbeeld ontstond er een gesprek over het aanpassen van de omgeving in tijd en ruimte. Doen wat nodig is voor de individuele leerling en dat men daar onderling respect voor heeft omdat verschillen en overeenkomsten duidelijk zijn. Geen jaloezie (meer) maar vanuit de acceptatie dat iedereen anders is met elkaar werken en verrijken.

U geeft meerdere kansen en daardoor kun je leren van fouten!” Eigen perceptie en projectie zorgen voor het ontstaan van handelingsplannen en dikke dossiers. Een standaard curriculum volgen (beter gezegd ‘methodes’ in mijn context) is niet de weg die mijn leerlingen afleggen. Vol in het proces van (essentiële) levensvragen, ligt de kracht van het vinden en weten wie zij werkelijk zijn en hoe zij leren. Het maken van fouten is een onmisbaar onderdeel van dit leerproces! Er zijn veel leerlingen die hiaten hebben opgelopen doordat zij anders leren en eerder niet begrepen zijn. En die basis is nodig om nieuwe kennis te kunnen construeren en toepassen in andere situaties. Het schooljaar is dus een pad van ‘trail and error’ waar meerdere antwoorden/’wegen’ mogelijk zijn! Zonder dit pad zal het eigenlijke potentieel niet aangeboord worden en zal het stigma in leven blijven…

U gaat voor de relatie, maar geeft ook verantwoordelijkheid om zelf te leren structuur toe te passen.” Ja, vanuit een bepaalde structuur en vertrouwen verantwoordelijkheid geven. Het is een misvatting dat leerlingen niet vragen om structuur (te leren). De vraag is echter of deze voor iedereen hetzelfde is? Ik zit in de luxe positie dat ik met leergierige en bijzondere leerlingen mag werken, die verder vragen dan dat wat de lesstof te bieden heeft. Vragen om duidelijkheid en inhoud. Zij willen ervaren. Het is hierbij onlosmakelijk dat de achtergrond en cognitieve stijl (nee, niet leerstijl) van de leerlingen hierin moet worden meegenomen. Door hen verantwoordelijkheden te geven leren zij hoe structureren voor hen werkt, raken ze gemotiveerd en groeien zij! Prachtige voorbeelden als resultaat.

Als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig!
Toshiro Kanamori

Net voordat ik het wilde afsluiten zag ik dat Kalle nog iets dringends wilde toevoegen. “…u maakt de klas vrolijk…” En dat juist hij met deze opmerking kwam was niet zo verwonderlijk. Kalle voelt als geen ander de sfeer in de groep aan. Het hele jaar fungeerde hij, bij twijfel, als één van de graadmeters om de sfeer in de groep te peilen. Ik beaamde dat dit absoluut mijn inzet is en dat als niet iedereen zich prettig voelt we er voor elkaar dienen te zijn!

Een prachtige afsluiter van een bijzonder gesprek dat zich onderling onttrok. Het betekent dat we elkaar kunnen ‘lezen’, van elkaar leren en dat is een mooie opbrengst, zo niet de belangrijkste. We waren dit jaar een mooi (leer)team! En dat is onmogelijk zonder ‘relatie’, en ook niet zonder ‘structuur’. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, ondanks dat ze (schijnbaar) zover uit elkaar lijken te liggen. Ik verwelkom mijn collega’s en hoop dat zij tijdens hun collegiale consultatietour vinden waar zij naar op zoek zijn en dat de leerlingen hen hun weg wijzen, net als dat in deze les ontstond!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen