Een uur van uitersten!

Het gesprek naderde zijn einde. Langzaam zou bekend worden of de langverwachte overgang door zou gaan. Er was met hart en hoofd zo hard aan gewerkt. Het was de allergrootste wens van Yco, aangenomen worden op een reguliere school. Met twee man sterk kwamen ze observeren. Na schooltijd volgden kritische vragen op inhoud. De grote verschillen tussen speciaal en regulier tekenden zich in een rap tempo af tot een ogenschijnlijk onoverbrugbare kloof. Het was bekend, waardoor twijfels en angst transformeerden in uitdagingen om de transitie voor Yco te kunnen laten slagen!

Didactisch, check, geen problemen. Ja, zijn perfectionisme misschien… Sociaal-emotioneel, check, ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar. De uitdaging gaat hem zitten in de mogelijkheid tot het stellen van zijn vele vragen (om duidelijkheid, inzicht [in sociale situaties] en levensvragen) en de noodzaak aan houvast (lees: veiligheid en vertrouwen). Voordeel is dat de aankomende school klein is en, zoals zij aangaven, die aanpassingen te kunnen bewerkstelligen die nodig zijn om Yco verder te brengen. Leerkrachten zetten, zo gezegd, in op de band met leerlingen! Het voelde goed en het beslissingsmoment naderde. ‘On the spot’ wilden zij de knoop doorhakken en stonden positief tegenover een overgang, YES!

Yco, een jongen die te boek staat als het drukkere soort, heeft zoals gezegd een mega groei doorgemaakt. Van introvert en druk in situaties waarbij hij het overzicht en zijn omgeving verloor naar een gemotiveerde, hardwerkende en verantwoordelijke leerling. Yco wilde tot in de puntjes alles op orde hebben en wilde alles weten. Hij kon wel 1000 vragen op een dag stellen, vragen waarvan de antwoorden in mijn ogen volledig ‘normaal’ waren. Hij zocht, had en heeft het lef om te ontdekken en te vragen waardoor hij de kracht heeft om onduidelijkheden en moeilijkheden te overwinnen en dit met een (onbewuste) openheid door zaken haarfijn aan de kaak te stellen.

Een goed gevoel dat ik dit jaar zijn leermeester mocht zijn. Hij is het ook voor mij geweest en samen hebben we veel van elkaar geleerd. Ooit zal hij de leermeester zijn voor wat nu leeftijdsgenoten zijn. De tijd is aangebroken voor mij om los te laten en voor hem om zijn droom, wiskundeleraar, te doen verwezenlijken!

Na de observatie wilde ik mijn enthousiasme delen, liep de lerarenkamer binnen en zag dat men in vergadering zat. Mijn enthousiasme maakte direct plaats voor stoom! Net toen ik een dag eerder had besloten me niet meer druk te maken om beleid en financiën waren de reorganisatieplannen onderwerp van gesprek. Contract- en functiewijzigingen kwamen aan bod. Veel vragen vanuit teamleden, een onduidelijke koers werd ingebracht en onwaarheden en speculaties volgden elkaar op. Wat mij het meest deed verwonderen was dat men zo weinig wist van de context passend onderwijs, de dialogen uit de MR/GMR die natuurlijk in notulen terug te lezen zijn en de rechten die je hebt.

Denkend aan Yco vroeg ik mezelf af welke vragen hij zou stellen. Wat zou hem doen verwonderen? Eén ding is zeker, hij zou zich echt afvragen hoe het nu precies allemaal zit. Is passend onderwijs dan zo’n chaos geworden? En wat is dan de reden en functie dat informatie zo (selectief) gebracht wordt? Zijn leerkrachten zelf verantwoordelijk om ontwikkelingen bij te houden of dienen zij op een transparante wijze de ontwikkelingen ‘bevoorwaard’ te worden? Zijn de bezuinigingen reden om contracten niet om te zetten in ‘onbepaalde tijd’? Wat staat er in het sociaal plan? Of is er juist geld nodig om het sociaal plan uit te voeren? Samen met Yco zou ik op zoek willen gaan naar de antwoorden. Yco zou geen genoegen nemen met ‘het komt wel goed’ of ‘het zal allemaal wel loslopen’, zeker niet als hij zou zien dat een medeleerling de dupe zou worden van deze onduidelijkheden. Yco zou net zolang doorvragen tot hij een antwoord heeft en zich er in vastbijten. Hij zou niet als een schaap volgen en alles over zich heen laten komen. Nee, hij zou zich niet laten leiden door zijn emotie en zou zijn door de massa genoemde ‘beperking’ inzetten als een kwaliteit. Dat heeft hij mij geleerd! Ik denk dat ik zijn voorbeeld ga volgen, vragen stellen!

“Wat zou het mij opleveren om vergaderingen in de huidige opzet niet meer bij te wonen?” Ik denk dat ik optimistischer mijn primaire taak kan uitvoeren, leerlingen klaarstomen en met hen op weg gaan naar hun droom! En bij deze gedachte komt mijn ‘smile’ en ‘drive’ weer terug. Een uur van uitersten en een knipoog van Yco…


Een schaap verzuipt in de informatiestroom omdat hij(/zij)
niet weet in welke richting hij moet zwemmen” - Jef Staes

Geen opmerkingen:

Een reactie posten