Vermoorden scholen creativiteit en divergent denken!?

Voor mij een 'nieuwe' inspirator Sir Ken Robinson. Hij pleit voor een onderwijssysteem dat creativiteit koestert in plaats van ondermijnt. Ik hoor de wens van het 'divergent denken' en ook de 'eigen regie' en 'verantwoordelijkheid' er in door. Maar vooral het daar laten waar het hoort, bij het leerproces van de leerling!

Robinson gebruikt creativiteit als vehicle om zijn visie op education - niet te verwarren met het woord 'onderwijs' - verder te brengen. Educatie is de basis om onze future parents - onze kinderen, de leerlingen - op te voeden en hen mee te nemen op een socratische reis waarin een 'vraag' op meerdere manieren geïnterpreteerd kan worden. Een vraag die meerdere vragen brengt.

Het is een feit dat het divergent denken afneemt, mede doordat ons onderwijssysteem vragen bedenkt (of denkt te willen bedenken) waar enkel één antwoord mogelijk is. Een farce. Juist leerlingen uit mijn dagelijkse praktijk denken ofwel zeer divergent ofwel een vraag levert zoveel extra vragen op dat er zelfs stress ontstaat! Zeker als vragen een 'verborgen boodschap' bevat...

Met de geniale metafoor van 'het meisje met muziek in haar oren' boort Robinson dwars door vele lagen heen, naar de kern ven het ZIJN van het meisje, ofwel de mens, het kind en/of de leerling voor je! Het laat zien hoe de psychiater écht kijkt naar het meisje en de verhalen van moeder - en vooral het reproduceren van de leerkracht - aanhoort maar ook weer snel loslaat. De radio aanzetten was misschien een gok, maar zijn divergent denken en mogelijk creatieve oplossing was meer dan een schot in de roos! Het is een prachtig voorbeeld van WEZENlijk anders kijken - omdenken - naar een (zorg!?)leerling. Is er nog 'zorg' als je het juiste doet? Wat is het juiste doen? Wat is daar voor nodig? Probeer het eens... Vanuit een open mindset

Wat nu als de leerkracht van het meisje net zo kon 'kijken' als deze psychiater? 
En dus: Wanneer ben je een 'professional' en vooral, wat is daar voor nodig?

Mogen leerlingen zijn met alles wat ze bezitten? Mogen leerlingen 'outside the box' denken? Is het onze - als ouder, opvoeder, leerkracht, samenleving - angst dat een kind beter divergent kan denken dan wij als volwassenen? Luisteren we écht naar kinderen? 
Slaan we niet te snel mooie, bijzondere overdenkingen dood door feitelijk te reageren met onze (levens)ervaring?

Ja, er zijn kerndoelen in het onderwijs. Fijn enerzijds om aan te toetsen waar een kind meer hulp bij nodig heeft. Anderzijds: Is er voldoende kennis bij leerkrachten van de kerndoelen, om deze te toetsen en een curriculum te ontwikkelen? Is het niet zo dat Plato ooit zei dat alles opschrijven een mens 'lui' maakt? Geldt dat in deze context ook voor leerkrachten?

Kunnen leerkrachten creatief omgaan met leerlingen die anders leren en anders ZIJN? Kan een leerkracht de stof - mits het tijd en ruimte krijgt - de stof in - anders dan staat voorgeschreven - behapbare brokken aanbieden? Kan een leerkracht het gedrag van een kind begrijpen en het volgen? Loslaten en vertrouwen? En toch de leiding houden... Het kan!

Geef creativiteit de ruimte! Voor iedereen die SAMEN werkt. Vertrouw op de mogelijkheden van de leerlingen & de leerkracht als professional!

"Ons opleidingssysteem heeft onze geesten gemijnd op de manier waarop we de aarde stripmijnen voor een bepaalde grondstof. In de toekomst dient ons dat niet! We dienen de fundamentele beginselen te heroverwegen op basis waarvan we onze kinderen opleiden." zoals Ken Robinson perfect verwoordt.

Een bron van inspiratie en bevestigt tevens dat niets is wat het lijkt!



Ow, en een kritische noot: Ja, hij heeft op een humoristische en leuke manier zijn 'talk' vorm gegeven waardoor je geboeid blijft. Het mist echter vooral de HOE-vraag, daar waar Robinson alleen het WAT behandeld! Dirk de Boe e.a. komt in juni met EDUSHOCK, wellicht zal dit de HOE-vraag voeden...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen